Μέχρι τώρα πάντως έχει αποσπάσει αρκετά βραβεία για τις ταινίες του και είναι σίγουρα ένας αναγνωρισμένος σκηνοθέτης με τεράστιο ταλέντο και μέλλον μπροστά του. Δεν πάνε πολλά χρόνια πριν που ήμουν σε ένα dvd club με τον φίλο μου τον Αντρέα και μου λέει: "αυτη η ταινία καλή είναι, δες την" και του λέω "μπα ρε συ δεν νομίζω, δεν μου φαίνεται πολύ σοι"...που να ήξερα μετά απο καιρό που είδα το "Requiem for a dream" τι ΤΑΙΝΙΑΡΑ θα ήταν!!! Και έτσι ξεκίνησε το ταξίδι μου στόν κόσμο του Aronofsky, ένα μαγικό τραινάκι που με πάει με κάθε ταινία του σε μία νεα dreamland...ελπίζω το ταξίδι αυτό να συνεχιστεί για καιρό! Οι ταινίες που έχει σκηνοθετήσει ο Aronofsky είναι:
Η μεγάλη επιστροφή του Micky Rourke στον κινηματογράφο γίνεται μέσα απο το τελευταίο αριστούργημα του Aronofsky, The Wrestler, μία ταινία για τον πυγμάχο Randy "The Ram" Robinson. Μια ταινία για τον πραγματικό κόσμο της επαγγελματικής πυγμαχίας, τα παρασκήνια, τις σχέσεις μεταξύ των αθλητών χωρίς υπερβολές και χωρίς ίχνη κοροιδίας προς το άθλημα. Η ταινία ακολουθεί τη ζωή του The Ram, ενός πυγμάχου ο οποίος ήταν στην κορυφή πριν αρκετά χρόνια αλλά τώρα λόγω ηλικίας και προβλημάτων υγείας αναγκάζεται να παίζει αγώνες σε μικρές κομωπόλεις. Η σχέση του με την κόρη του είναι άσχημη ενώ η προσωπική του ζωή είναι να πηγαίνει απο κλάμπ σε στριπτιζάδικα. Ο ρόλος του The Ram έχει έντονα στοιχεία δράματος και ο Rourke πιστεύω είναι ο κατάλληλος ηθοποιός για να υποδυθεί τον ρόλο αυτό, αφού και ο ίδιος ας μην ξεχνάμε ότι έχει περάσει απο πολλά παρόμοια στη ζωή του. Η ταινία ακολουθεί το όνειρο του Ram να ζήσει για ακόμη μια φορά τις δόξες του παρελθόντος, έχει βαρεθεί τη ζωή που ζεί, την μισεί και θέλει να βρεθεί και πάλι στο ring, εκεί όπου που είναι η ζωή του. Οι ερμηνίες όλων των ηθοποιών είναι εκπληκτικές, η σκηνοθεσία του Aronofsky προσθέτει στο δράμα του πρωταγωνιστή, η μουσική στο κλίμα της ταινίας (απο τον κορυφαίο Bruce Springsteen) και το τέλος της ταινίας λυτρωτικό...όπως θα έπρεπε να είναι!
"i'm an old broken down piece of meat and i deserve to be all alone...i just don't want you to hate me"
"...finish it...but i don't know how it ends...you do, you will..." Ένας έρωτας μέσα στα βάθη του χρόνου, ό φοβος που έχουν οι άνθρωποι για το θάνατο, το κυνήγι της αιωνιότητας αλλά και το τέλος ώς σήμειο έναρξης για κάτι νέο, είναι μερικές απο τις ιδέες που καταπιάνει το Fountain ή αλλίως η Πηγή της ζωής. Μια πραγματικά φιλόδοξη ταινία απο τον Aronofsky, έναν σκηνοθέτη με μεγάλο όραμα που σε καθηλώνει μπροστά απο την όθονη με τα καταπληκτικά visual effects της ταινιας και τις συγκλονιστικές ερμηνίες των Hugh Jackman και Rachel Weiz. Την ταινία θα πρέπει να την δεί κάποιος ώς μια εμπειρία, όπως όταν πάει σε μια έκθεση ζωγραφικής και δεν θα πρέπει να σταθεί σε στις λεπτομέρειες. Αρκετά πράγματα στην ταινία όπως και να έχει είναι συμβολικά και ρόλο έχουν να βοηθήσουν τον σκηνοθέτει να περάσει το μήνυμα που θέλει. Η ταινία λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, είναι ένα ταξίδι στο χρόνο και την ζωή, τρείς ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους και οδηγούν, μέσα απο ευκολίες και δυσκολίες, στην λύτρωση...στην Xibalba. Στο soundtrack της ταινίας για ακόμη μια φορά ο Clint Mansell, ξεπερνώντας πάλι τον εαυτό του, γράφει μουσική που σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές και δένει τέλεια την ταινία. Για μένα είναι η αγαπημένη μου ταινία με διαφορά απο όλες τις άλλες και αν και αδικημένη απο κριτικές πιστεύω τι σε λίγα χρόνια θα θεωρείται κλασσική. "together we will live forever"
"...purple in the morning, blue in the afternoon, orange in the evening...". Μια ταινία ύμνος για τα ναρκωτικά αλλά και γενικότερα τις εξαρτήσεις των ανθρώπων απο οτιδήποτε αυτό μπορεί να ειναί. Πλαισιομένη απο την καταπληκτική μουσική του Clint Mansell η ταινία αυτή πραγματικά σε χτυπά στο στομάχι και σε βάζει στο κόσμο των ναρκωτικών απο ένα τελίος διαφορετικό μονοπάτι σε σύγκριση με ότι άλλο έχετε δει. Η πορεία απο το όνειρο στην καταστροφή...ή συγκεκριμένα στο τρελοκομείο, την φυλακή, την τρέλα και την απομόνωση. Πώς μια εξάρτηση μπορεί να αλλάξει την ζωή 4 ανθρώπων για πάντα και το όνειρο τους μετατρέπεται σε κόλαση. Το τελευταίο 10λεπτο της ταινίας είναι δυναμίτης ...ίσως απο τα καλύτερα που υπάρχουν. Απλα δείτε την!!!
"don't worry mom, everything's gonna be alright"
Πάνε πολλά χρόνια που είδα για πρώτη φορά το π, ήταν η εποχή που έψαχνα για "περίεργες" ταινίες να δω, ταινίες που θα έβλεπες κάτι το διαφορετικό μακριά απο αμερικάνικα blockbusters της εποχής. Ούτε καν ήξερα για τον Aronofsky τότε, απλώς με εξιτάρησε το εξώφυλλο και η περιγραφή της ταινίας που διάβασα και ευτυχώς δεν έπεσα έξω. Είναι ουσιαστικά η πρώτη του μεγάλη ταινία, άν και στο παρελθόν είχε γυρίσει και άλλες 3 (Protozoa, Fortune cookie, Supermarket sweep) oταν ήταν ακόμα στην αφάνεια. Το π είναι ένα φίλμ περίεργο, πανέξυπνο και διαφορετικό απο όλα τα άλλα, γύρω απο την επιστήμη των μαθηματικών,την αριθμολογία, τον πιο μυστηριώδη αριθμό που υπάρχει, το π, και το άγνωστο που κρύβει πίσω του, τις εμμονές, τους υπολογιστές. Το κυνήγι των απαντήσεων σε ένα απο τα πιο μεγάλα μυστήρια του κόσμου που μπορεί να σε οδηγήσει στη λύση του ή στην τρέλα και την καταστροφή. Το π είναι μια ταινία όχι για όλα τα γούστα αλλά για αυτους τους λίγους, τους "περίεργους", για αυτούς που θα την λατρέψουν και θα την υμνήσουν γιατί το αξίζει.
"216"
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

Post a Comment